دانش پژوه مرکز آموزش های تخصصی فقه و طلبة سطح دو حوزة علمیة قم
چکیده
مشـهور، بلکـه قاطبـه فقهـا، مجازات هـای چهارگانه مذکـور در آیة محاربـه (مائـده/ 33) را مختـص بـه تشـریع حـد محاربـه دانسـته اند. بـا این حـال بعضـی از فقها بـا اسـتدلال به قید «یحاربون الله و رسـوله»، محاربه با مسـلمانان را منحصر در بغی یا شـامل آن دانسـته، مجازات بغـی را از ایـن آیـه اسـتنباط کرده اند. هم چنین بعضی دیگر از فقها با اسـتدلال به قید «یسـعون فی الارض فسـاداً»، افسـاد فی الارض را علت تشـریع حد محاربه دانسـته، مجازات افسـاد فی الارض را از آن اسـتنباط کرده انـد. در ایـن مقالـه، در پرتو روایات و کلام بزرگان فقها و مفسـرین امامیـه، نظـر مشـهور فقها تقویـت و دلالت آیة شـریفه مختص به تشـریع حد محاربه دانسـته شـده است.
